ترکدار

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (نف مرکب) کسی که خود بر سر نهاده باشد. (ناظم الاطباء). دارندهء ترک. خود پوشیده :
بریده ز هر سو سر ترکدار
پراکنده خفتان همه دشت و غار.فردوسی.
به هر گام بی تن سری ترکدار
بد افکنده چون مجمر زرنگار.
(گرشاسب نامه).
چو جنگی سواران فزون از شمار
زره پوش و جوشن ور و ترکدار.
(گرشاسب نامه).