ترکضاء

«لغت نامه دهخدا»

[تِ کِ] (ع اِ) رکض و بقولی راه رفتنی که در آن تبختر باشد. (از اقرب الموارد). التَرکَضی زمانی که مقصور باشد مفتوح است و چون ممدود شود مکسور باشد. راه رفتنی که در آن ترفل و تبختر باشد. (از متن اللغه). صاحب منتهی الارب(1) نویسد: بنظر من بمعنی رکض است.
(1) - در منتهی الارب بفتح تا و ضم کاف هم آمده است.