ترگوی

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (نف مرکب) شیرین بیان. شیرین سخن. رطب اللسان :
شاعر ترگوی شدم لاجرم
تری شعرم به جهان شد سمر.سوزنی.
و رجوع به تر شود.