«لغت نامه دهخدا»
[تُ رُ جَ] (ع اِ) تُرُنج. معرب از ترنج فارسی است. (منتهی الارب). یک دانه ترنج. (ناظم الاطباء). || و در ترجمهء صیدنه بصورت ترنجه(1) و بمعنی بادرنگبویه آمده است و مؤلف گوید آنرا مفرحه القلب گویند رجوع به ترجمهء صیدنه و بادرنگبویه و بادرنجبویه و ترنجان شود. (1) - [ تلا رُ جَ ] بی نقطه آخر که گویا مأخوذ از ترنجه یا لهجه ای در ترنج است.