«لغت نامه دهخدا»
[تَ رَنْ نُ کَ دَ] (مص مرکب)سرود گفتن : اگر در ریاض نعم ایشان [ آل سامان و آل بویه ] چون عندلیب نوای خوش میزدند و یا چون سار بر گلزار ترنمی به نوا می کردند بدیع نبود. (ترجمهء تاریخ یمینی چ1 تهران ص 17).