تریاقدار

«لغت نامه دهخدا»

[تَ / تِرْ] (نف مرکب) دارندهء تریاق :
هم در او افعی گوزن آسا شده تریاقدار
هم گوزنانش چو افعی مهردار اندر قفا.
خاقانی.
و رجوع به تریاق الحیه شود.