تریاکدار

«لغت نامه دهخدا»

[تَ / تِرْ] (نف مرکب) دارندهء تریاک بمعنی پادزهر. کسی که تریاق دارد :
بدین بنده پاسخ چنین داد شاه
ز تریاک دار و ز تریاک خواه
که گر مار گشته بمیرد بزهر
نیابد از آن مرد تریاک بهر.
(شاهنامه ج 4 ص1995).
چنین داد پاسخ ورا شهریار
که خونیست آن مرد تریاکدار.
فردوسی (شاهنامه ج 4 ص 1994).