تریوه

«لغت نامه دهخدا»

[تَ وِ] (اِ) راهی بود بر شبه پشته(1). (لغت فرس اسدی چ اقبال ص482). راه پشته پشتهء ناهموار پست و بلند را گویند. (برهان) (از ناظم الاطباء). راه پشته پشته بود. (فرهنگ جهانگیری) (انجمن آرا) (آنندراج) (شرفنامهء منیری). راهی پشته پشته. (صحاح الفرس) :
بر که و بالا چو جه؟ همچون عقاب اندر هوا
بر تریوه راه چون جه؟ همچو بر صحرا شمال.
شهید (از لغت فرس اسدی).
چون باز پرنده برگریوه
چون باد رونده بر تریوه.لطیفی.
(1) - ن ل: راهی بود پشته پشته.