تزبید

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ع مص) واچیدن پنبه. (تاج المصادر بیهقی). پنبه زدن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). واچیدن و از هم جدا کردن پنبه تا پاک شود و برای رشتن آماده گردد. (از اقرب الموارد) (از المنجد) (از متن اللغه). || فاکو(1) شدن دهن. (تاج المصادر بیهقی). کفک برآوردن کنج دهن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از المنجد). تزبد؛ کف برآوردن دو گوشهء لب از خشم. (از متن اللغه). || کف فراگرفتن شیر. (از متن اللغه) (از اقرب الموارد) (از المنجد).
(1) - ظ: فاکف. (با کف).