تزود

«لغت نامه دهخدا»

[تَ زَوْ وُ] (ع مص) توشه برداشتن. (تاج المصادر بیهقی) (دهار) (ترجمان جرجانی ترتیب عادل بن علی). توشه برگرفتن. (زوزنی) (آنندراج). توشه گرفتن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از المنجد). زاد سفر برگرفتن. || برای آخرت عمل کردن. (از متن اللغه). رسیدن نیزه به پشت گوش کسی: تزود منی طعنه بین اذنیه؛ اصیب بها. (اقرب الموارد) (از متن اللغه). || داغ بر میان دو چشم کسی گذاشتن: تزود سمه فاضحه بین عینیه؛ اتسم بها بسعی فیه. (اقرب الموارد). || بردن نامه از امیر به عامل وی تا باندازهء شأن و وظیفه اش برندهء نامه را یاری دهد: تزود من الامیر کتاباً الی عامله، حملهُ منهُ الیه لیستعین به علی شأنه. (اقرب الموارد).