تسامی

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ع مص) با یکدیگر نورد کردن به بزرگی. (زوزنی). با هم نبرد کردن ببزرگی. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). تفاخر. (المنجد). تباری. (متن اللغه) (اقرب الموارد). || یکدیگر را به اسم خواندن. (از متن اللغه). || برنشستن: تساموا علی الخیل؛ رکبوا. (از متن اللغه) (از اقرب الموارد) (از المنجد). || برآمدن و بلند گردیدن مرد. (از متن اللغه) (از المنجد).