تسبیح ساز

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (نف مرکب) آنکه سبحه را بسازد. (بهار عجم) (آنندراج). سازندهء سبحه. (ناظم الاطباء) :
چه گویم من از مهر تسبیح ساز
که رویم بود سوی او در نماز.
وحید (از آنندراج).