«لغت نامه دهخدا»
[تَ سَرْ رُ] (ع مص) شتافتن بسوی بدی. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). بشتافتن. (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی) (آنندراج). || پیشی گرفتن و شتافتن به چیزی. (از اقرب الموارد) (از متن اللغه) (از المنجد). || شتاب کردن. (از المنجد).