تسفر

«لغت نامه دهخدا»

[تَ سَفْ فُ] (ع مص) بسفر رفتن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || میان مغرب و عشا چریدن شتران. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از متن اللغه) (از اقرب الموارد). چریدن در اوائل شب. (از المنجد). || چریدن شتران برگهای افتاده را. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || تدارک حاجت کسی نمودن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). تدارک حاجت کسی نمودن پیش از فوت آن. (از متن اللغه): تسفَّر شیئاً من حاجته؛ تدارکهُ. (اقرب الموارد). || طلب کردن انکشاف روی زنان. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از متن اللغه) (از اقرب الموارد) (از المنجد): تسفر النساء عن وجوههن، طلب سفورهن لیختار اشرقهن وجهاً و جمالا. (متن اللغه). || خواستن از کسی نصف چیزی را که بر طریق تاوان و جرمانه بر ذمهء او بود. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از متن اللغه) (از اقرب الموارد). || در سفیدهء صبح یا سفیدهء روز یا سفیدهء عصر آمدن. (از متن اللغه) (از اقرب الموارد). در اوائل شب آمدن. (از المنجد). || (مص م) پذیرفتن پوست اثر چیزی را. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از متن اللغه) (از اقرب الموارد) (از المنجد).