«لغت نامه دهخدا»
[تَ سَلْ لی] (نف مرکب)تسلی یابنده. آرام. آسوده. تسکین یافته :عادلشاه بدین سخنان فریب آمیز تسلی یاب شد (تاریخ شاهی ص354).
