تسمیع

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ع مص) تشنیع کردن و تشهیر نمودن. (منتهی الارب) (آنندراج) (از ناظم الاطباء). افشا و آشکار کردن عیب کسی و مشهور و رسوا کردن او را. (از اقرب الموارد) (از المنجد) (از متن اللغه): و من الحدیث «من سمع بعبدٍ سمع الله به» سمع الله به اسامع خلقه، شهره و شنع علیه. (از متن اللغه). || منتشر کردن ذکر کسی. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). زائل ساختن گمنامی از کسی یا پراکنده ساختن ذکر او. (از اقرب الموارد) (از المنجد). || شنوانیدن آواز کسی را. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از المنجد) (از متن اللغه). || گفتن «سمع الله لمن حمده». تسمیع پس از رکوع هر نماز مستحب است.