«لغت نامه دهخدا»
[تَ وِ ءَ] (ع مص) تباه کردن چیزی را. (از المنجد). || عیب کردن کسی را. (از متن اللغه) (از اقرب الموارد). عیب کردن و توبیخ کردن کسی را. (از المنجد): اِنْ اَسَأْتُ فَسَوِّیْ علیَّ؛ ای ان فعلت سوءاً فوبخنی علیه. (اقرب الموارد). و رجوع به تسوی ء و تسویه شود.