«لغت نامه دهخدا»
[تَ] (ع اِ) جِ تشرین. (المنجد). و رجوع به تشرین شود. || کلمه ای است که بر فصل خریف (پاییز) دلالت کند. (از المنجد). || در نزد مردم برگ درخت توت است که در این دو ماه (تشرین اول و تشرین دوم) از درخت چیده و بمصرف تغذیهء گاو و غیره رسانند. (از المنجد).