«لغت نامه دهخدا»
[تَ ف ف] (ع مص) همهء چیزی را گرفتن و استقصای آن کردن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از متن اللغه) (از اقرب الموارد) (از المنجد). || خوردن همهء باقی آب را. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). آشامیدن همهء آنچه را که در خنور است. (اقرب الموارد). || بردن فضل و فزونی چیزی را. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از متن اللغه) (از اقرب الموارد) (از المنجد). و در مثل گویند: «لیس الری من التشاف» و تشاف آن است که بیاشامد همهء آنچه که در خنور است. مأخوذ است از شفافه و آن مانده است و معنی مثل این است ت که «لیس من لایشتف لایروی» یعنی نه هر که همهء آنچه را که در خنور است نیاشامد، سیراب نگردد. چه گاه سیراب شدن بکم از این نیز دست دهد و این مثال را بخاطر قناعت کردن مرد آرند هر گاه به پاره ای از حاجت خود برسد، یعنی چنان نیست که حاجت تو آنگاه روا گردد که به همهء آنچه خواهی برسی، بلکه هرگاه نصیب بیشتری از آن یافتی به آن قناعت کن. (مجمع الامثال). و در اقرب الموارد و المنجد مثال به نحو دیگری معنی شده است.