تشبث

«لغت نامه دهخدا»

[تَ شَبْ بُ] (ع مص) چنگ درزدن. (تاج المصادر بیهقی) (دهار) (غیاث اللغات). درآویختن به چیزی و چنگ درزدن. (منتهی الارب) ((ناظم الاطباء) (از آنندراج). دست درزدن به چیزی و تمسک شدید. (از متن اللغه). دست درزدن به چیزی. (از اقرب الموارد) (از المنجد) : بکتوزون روی بدو آورد تا خطه از تشبث(1) او بیرون کند. (ترجمهء تاریخ یمینی نسخهء خطی کتابخانه سازمان ص 162) روی به نیشابور نهاد تا منصب قدیم خویش نگاهدارد و تشبثی که به نا استحقاق به شغل او حادث گشته است زائل گرداند. (ترجمهء تاریخ یمینی چ1 تهران ص203).
(1) - در نسخهء چ1 تهران ص198 به تصحیف تشبب آمده است.