تشبیهی

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (اِخ) از سادات کاشان است و به هند سفر کرد و سالها در آن دیار در سلک فقر می زیست. از او است:
دودست این جهان و آن جهان پوچ
کیجه (؟) پیش من است این پوچ و آن پوچ.
بیدلی کش طعن رسوایی زدم عمری کجاست
تا در این رسوایی از من انتقام خود کشد.
بهر زیارت آمد بر تربت شهیدان
یا رب دگر چه دارد ناآرمیده ای چند.
به سگ یار اگر نسبت اغیار کنم
این جفایی ست که نسبت به سگ یار کنم.
شکرت ای ضعف چه گویم که در آن کو شبها
پی آسایش او راه فغانم بستی.
یکی بر خود ببال ای خاک گورستان به شادابی
که چون من کشته ای زان دست و خنجر در لحد داری.
کلید خلد می دادم بهای مژدهء وصلش
کسی گر میخرید اینجا متاع آن جهانی را.
کف پا به هر زمینی که رسد تو نازنین را
به لب خیال بوسم همه عمر آن زمین را.
به این یک می فروشد عشوه زان یک می خرد حیرت
به ذرات جهان خورشید من گرم است بازارش.
تا نپرسند ز من واسطهء خاموشی
به رفیقان بضرورت لب من در سخن است.
(از آتشکدهء آذر) (از مجمع الخواص) (از ریاض العارفین) (از قاموس الاعلام ترکی).