«لغت نامه دهخدا»
[تَ شَتْ تی] (ع مص) زمستان جای مقام کردن. (تاج المصادر بیهقی). زمستان کردن. (زوزنی). به جایی در زمستان اقامت کردن. (منتهی الارب) (آنندراج) (از اقرب الموارد) (از المنجد). اقامت کردن در شهر ایام سرما. (از متن اللغه) (از المنجد). || در زمستان دامنهء کوه را چراگاه کردن. (از متن اللغه). و رجوع به شتا شود.