«لغت نامه دهخدا»
[تَ شَغْ غُ] (ع مص) بحد نهایت رسیدن در بدی. || بغایت جهد و امکان رفتن شتر و سخت دویدن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).
