تصابب

«لغت نامه دهخدا»

[تَ بُ] (ع مص) باقی آب خوردن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || زیستن بقیهء عمر :
لقوم تصاببت المعیشه بعدهم
اعز علیَّ من عفاء تغیرا.
ای فقدهم اشد علیَّ من الشیب.(از اقرب الموارد).