«لغت نامه دهخدا»
[تَ ضَحْ حی] (ع مص) چاشت خوردن. (تاج المصادر بیهقی). خوردن وقت چاشت. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || قربانی کردن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || نماز چاشت گزاردن. || در چاشت چریدن گرفتن شتران. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء).