تضرع کردن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ ضَرْ رُ کَ دَ] (مص مرکب) نالیدن. زاری کردن. به خدای بنالیدن :در آن حالت به سه حاجت سبک مؤنت بدیشان تضرع کرد. (ترجمهء تاریخ یمینی چ اول تهران ص 205).
تضرع کنان را به دعوت مجیب.(بوستان).
گر تضرع کنی و گر فریاد
دزد زر بازپس نخواهد داد.(گلستان).
من و اهل بیت من سر بر زمین نهادیم و تضرع و زاری کردیم. (انیس الطالبین بخاری ص104).