تطهیر دادن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ دَ] (مص مرکب) غسل دادن. پاک کردن. آب کشیدن :
بس که آلودهء عصیان شده دل تا محشر
دامنش را نتوان داد به زمزم تطهیر.
علی خراسانی (از آنندراج).
و رجوع به تطهیر شود.