تعظیم کردن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ کَ دَ] (مص مرکب)توقیر نمودن و احترام کردن. (ناظم الاطباء). بزرگداشت. بزرگ داشتن :
شاه دید او را و بس تعظیم کرد
مخزن زر را بدو تسلیم کرد.مولوی.
|| سلام با کرنش کردن. (ناظم الاطباء). دوتا شدن به قصد تکریم و زمین بوس. و رجوع به تعظیم شود.