تغافل زدن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ فُ زَ دَ] (مص مرکب)غفلت ورزیدن و توجه نکردن. (از آنندراج). تغافل کردن : شیفتگی و بیهوشی برادرش می دید [سلطان محمود] و بر تغافل می زد تا آنکه ساعتی بگذشت. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص253).
درد دل را می کنم با صبر پیوندی دگر
بر طبیب خود تغافل میزنم چندی دگر.
نظیری (از آنندراج).
و رجوع به تغافل و دیگر ترکیب های آن شود.