تغریق

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ع مص) غرقه کردن. (تاج المصادر بیهقی) (دهار) (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). غرقه گردانیدن. (زوزنی) (از اقرب الموارد). || سخت کشیدن کمان را. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || کشتن، اصله ان القابله کانت تغرق المولود فی الماء السلی(1)عالم القحط لیموت ثم جعل کل قتل تغریقاً. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).
(1) - در منتهی الارب چ تهران: السلمی.