«لغت نامه دهخدا»
[تَ غَلْ لُ] (ع مص) غالیه بکار داشتن. (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی) (دهار). خود را خوشبوی مالیدن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || درآمدن در چیزی. (از اقرب الموارد).