«لغت نامه دهخدا»
[تَ] (ع مص) بغالیه بیالودن. (زوزنی). نیک غالیه بکار داشتن. (تاج المصادر بیهقی). غالیه مالیدن بر موی کسی: غلله بالغالیه تغلیلا. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از آنندراج). غالیه بر ریش مالیدن. (از اقرب الموارد). || منسوب بخیانت کردن کسی را. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || غِلاله. (نوعی زیرپوش) در زیر لباس پوشیدن. (از اقرب الموارد).