تفاخر کردن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ خُ کَ دَ] (مص مرکب)مباهات کردن. نازیدن. فخر کردن. بخود بالیدن :
همین کنند تفاخر ز خدمت سلطان
یکی سپهر دوم انجم و سوم ارکان.
عبدالواسع جبلی (از آنندراج).
چه تفاخر کنی بنام پدر
چون ندانی نهاد گام پدر.اوحدی.