تفاخرکنان

«لغت نامه دهخدا»

[تَ خُ کُ] (ق مرکب) در حال نازیدن و مباهات کردن :
.... به زور سرپنجهء شیرگیر از بیخ برکندی و تفاخرکنان گفتی. (گلستان). و رجوع به تفاخر و فخر شود. || فخرکننده. نازان :
تفاخرکنان هر یکی در فنی
به فرهنگ خود عالمی هر تنی.نظامی.