تفجیر

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ع مص) آب راندن. (زوزنی) (ترجمان جرجانی ترتیب عادل بن علی) (منتهی الارب) (آنندراج). آب روان کردن. (دهار) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) : او تکون لک جنهٌ من نخیل و عنب فتفجر الانهار خلالها تفجیراً. (قرآن 17 / 91). عیناً یشربُ بها عبادُ الله یفجرونها تفجیراً. (قرآن 76 / 6). || به فجور نسبت کردن کسی را. (از اقرب الموارد).