تفرج کنان

«لغت نامه دهخدا»

[تَ فَرْ رُ کُ] (ق مرکب) در حال تفرج. در حال سیاحت و سیر. در حالت تماشا :
تفرج کنان پرهوا و هوس
گذشتیم بر خاک بسیار کس.سعدی.
بحکم ضرورت سخن گفتیم و تفرج کنان بیرون رفتیم. (گلستان).
همی گفت و خلقی بر او انجمن
بر ایشان تفرج کنان مرد و زن.(بوستان).
رجوع به تفرج و دیگر ترکیبهای آن شود.