تفسیده

«لغت نامه دهخدا»

[تَ دَ / دِ] (ن مف) گرم شده. (فرهنگ جهانگیری). بغایت گرم شده. (برهان) (غیاث اللغات) (آنندراج) (ناظم الاطباء). تفته. تافته. افروخته :
به بادافره آنگه شتابیدمی
که تفسیده آهن بتابیدمی.فردوسی.
تو شادمان(1) و آنکه به تو شادمانه نیست
چون مرغ برکشیده به تفسیده بابزن.فرخی.
ز پولاد سندانی اندر شتاب
ببردی چو تفسیده اخگر ز تاب.اسدی.
ای کردگار دوزخ تفسیدهء ترا
از آدمی و سنگ بود هیزم و زرنگ.سوزنی.
همواره بود از نفس سرد حسودش
از دوزخ تفسیده تف نار شکسته.سوزنی.
از تو چه حاصل زیان کیسه به دنیا
دوزخ تفسیده سود روز قیامت.سوزنی.
داغ فرمانش چو تفسیده شد از آتش یأس
نسخهء اول از آن شانهء ایام گرفت.انوری.
همچو گرمابه که تفسیده بود
تنگ آیی جانت بخسیده شود.مولوی.
دل نگیرد یک نفس در سینهء گرمم قرار
تابهء تفسیده از خود دور دارد دانه را.صائب.
تفسیده بود ریگ بیابان دلم
ترسم قدم ناله شود آبله دار.
مولاناملک قمی (از فرهنگ جهانگیری).
-تفسیده لبان؛ لبهای ترکیده. (ناظم الاطباء). رجوع به تب و تاب و تف و تفت و تفته و تفسه و تفسیدن و ترکیبهای دیگر تفسییده شود.
(1) - ن ل: شادمانه.