تفسیرگوی

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (نف مرکب) کسی که کلام خدا را شرح کند. مفسر. آشکارکنندهء سخنان غامض. شرح کنندهء مدلول ها و الفاظ قرآن کریم و فحاوی آیات و اسباب نزول و تأویلات و سایر احوال و احکام و غرائب و بدایع آن :
از من بگوی عالم تفسیرگوی را
گر در عمل نکوشی نادان مفسری.سعدی.