«لغت نامه دهخدا»
[تَ فَشْ شُءْ] (ع مص) پراگنده گردیدن مرض بقوم و فاش شدن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || فسوس کردن با کسی. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). رجوع به تفشی شود.