تفضج

«لغت نامه دهخدا»

[تَ فَضْ ضُ] (ع مص) تر بودن بن موها از خوی و عرق. (ناظم الاطباء). خوی کردن بن موی بقدر که روان نگردد. (از اقرب الموارد). || پر شدن بدن از وسومت. (ناظم الاطباء). نیک بهم رسانیدن اندام پیه را چنانکه عروق لحم در مداخل شحم، بین مضابع کفته گردد. || لاغر و کم گوشت شدن اندام ناقه. (از اقرب الموارد). || منبسط شدن. (ناظم الاطباء). گشاده و فراخ شدن چیزی(1). (از اقرب الموارد).
(1) - منتهی الارب این معانی را در ذیل مادهء تفضیج آورده ولی در تاج العروس و لسان العرب و دیگر کتب لغت بر وزن تفضیل نیامده است.