تفضل کردن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ فَضْ ضُ کَ دَ] (مص مرکب) لطف کردن. احسان کردن. نیکویی کردن :
احسان چرا کنی و تفضل بجای آنک
فردا به روز جنگ و جفا برکشی حسام.
ناصرخسرو.
سبک باش ای نسیم صبحگاهی
تفضل کن بدان فرصت که خواهی.نظامی.
رجوع به تفضل شود.