تفضل داشتن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ فَضْ ضُ تَ] (مص مرکب) فزونی داشتن. (ناظم الاطباء). || نیکویی داشتن. لطف و احسان و خاطرنوازی داشتن در حق کسی :
منت پذیر او نه منم در زمین پارس
در حق کیست آنکه ندارد تفضلی.سعدی.