تفنگ خوردن

«لغت نامه دهخدا»

[تُ فَ خوَرْ / خُر دَ](مص مرکب) تیر خوردن. گلوله خوردن. فرود آمدن گلولهء تفنگ بر بدن :
به اشتهای غرض پسندان
زیان ندارد تفنگ خوردن.
بیدل (از آنندراج).
ز توپ آید سلامی هر مقامش
خورد یا رب تفنگی بر سلامش.
محمد سعید اشرف (ایضاً)