تف و تاب

«لغت نامه دهخدا»

[تَ فُ] (ترکیب عطفی، اِ مرکب) از تف بمعنی گرمی و حرارت و تاب به همین معنی :
از بهر که بایدت بدینسان شو و گیر
وز بهر چه بایدت بدینسان تف و تاب.
کسایی.
نسوزد تنش زآتش و تف و تاب
ز دریاست خود بیم نایدش ز آب.اسدی.
رجوع به تف و تاب و تب و تفت و دیگر ترکیبهای آن شود.