تفوح

«لغت نامه دهخدا»

[] (اِخ) (درخت سیب) اول، مردی از نسل یهودا. اول تواریخ 2:43 دوم، اسم دو شهر بود که یکی در دشت یهودا بطرف دریای روم واقع بود. صحیفهء یوشع 15:34 و آن غیر از بیت تفوح می باشد که در نزدیکی حبرون واقع و دیگری متعلق به سبط افرائیم و در مرز و بوم منسی واقع بود صحیفهء یوشع 16:8 و 17:8. و دور نیست که همان عین تفوح باشد ایضاً 17:7. خود شهر به فرائیم و زمین به منسی تعلق داشت ایضاً 17:8. اما تفوح که در صحیفهء یوشع 12:7 مذکور است نمیدانیم کدامیک میباشد. (قاموس کتاب مقدس).