تفه

«لغت نامه دهخدا»

[تُ فَ / تُفْ فَ] (ع ص، اِ) زن خوار و ذلیل. (منتهی الارب). || سیاه گوش. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (مهذب الاسماء). جانورکی چون بچه سگ یا موش. (از اقرب الموارد). عناق الارض. غنجل. قراقلاغ. تمیله. قره قولاق. برید. فرانق. قره قولاخ. پروانه. پروانک. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). || فی المثل: استغنت التفه عن الرفه. (منتهی الارب). مثلی است که دربارهء لئیم زنند هنگامی که سیر باشد و رُفّه کاه است؛ یعنی چهارپا از کاه بی نیاز گردید. (از اقرب الموارد).