تقاسم

«لغت نامه دهخدا»

[تَ سُ] (ع مص) باهم وابخشیدن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || میان خود بخش کردن مال را. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). مال بخش کردن. (آنندراج). گرفتن هریک قسمت خود را از مال. (از اقرب الموارد) : چون قصابی ذبیحه بکشتی فقرا را بر تقاسم اجزای خون وی مزاحمت رفتی و بدان تسکین نایرهء جوع میکردند. (ترجمهء تاریخ یمینی چ 1 تهران ص326). || با یکدیگر سوگند خوردن. (ترجمان جرجانی ترتیب عادل بن علی). بهم سوگند خوردن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از آنندراج). تحالف. (اقرب الموارد).