تقاضاگر

«لغت نامه دهخدا»

[تَ گَ] (ص مرکب) خواهنده. درخواست کننده. خواستار. جوینده :
خود کرا آمد چنین دولت بدست
قطره را بحری تقاضاگر شده ست.مولوی.
این بمن بگذار کاستادم در این
گر تقاضاگر بود هم آتشین.مولوی.
رجوع به تقاضا و دیگر ترکیب های آن شود.