تقده

«لغت نامه دهخدا»

[تِ دَ / تَ دَ / تَ قِ دَ] (ع اِ) گشنیز. (منتهی الارب) (آنندراج). گشنیز و کزبره. (ناظم الاطباء). به لغت بربر گشنیز را گویند و آن رستنیی باشد که بیشتر در آشهای بیمار کنند و بعربی کزبره خوانند. (برهان). بزبان اهل بربر گشنیز را گویند... که فارسی نخواهد بود. (انجمن آرا). کزبره. (تذکرهء داود ضریر انطاکی ص99). کزبره بری است. (تحفهء حکیم مؤمن). صاحب نشوءاللغه کُزبُرَه را کلمه اعجمی و مرادف آن را تِقْدَه کلمهء متروک عربی آورده است. رجوع به همین کتاب ص94 شود. || زیرهء رومی. || دیگ افزار. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء).