«لغت نامه دهخدا»
[تَ قَشْ شُ] (ع مص) بی ابر گردیدن هوا و پراگنده و واشدن ابر از وی. انقشاط. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (آنندراج).
